‘Ik sta al minimaal 20 minuten te wachten!’ Briest mijn vriendin Joyce als ik er in een moordend tempo aan kom rennen. ‘So…rry!!’ Hijg ik. ‘Ik heb m’n best gedaan.’
‘Ja Lucy, dat doe jij altijd. Je zal eens een keer op tijd komen.’ ‘Ik weet het, ik weet het. Ik zou nu kunnen zeggen dat ik er de volgende keer écht op tijd ben. Maar we weten beide dat dat niet zo is. Als wij een tijd afspreken tel je er gewoon 20, hooguit 30 minuten bij op en dan weet je hoe laat ik er ben,’ zeg ik spottend. Joyce lacht.

Blind date met iemand die Kiekerjan heet…
‘Lucy, ik heb iets leuks voor je geregeld.’ O-oh. Als Joyce daarmee begint voorspelt dat juist weinig leuks. Maar het is een nieuw jaar. Nieuwe ronde nieuwe kansen, dat soort dingen. Dus, ik sta open.
Voor van alles. Bring it on!

‘Een blind date met Kiekerjan! In je favoriete restaurant!’  Ehhh… juist. ‘Ik sta voor veel dingen open Joyce, maar een blind date met iemand die Kiekerjan heet.. Ik weet het niet. Hij kan er natuurlijk niets aan doen maar ik vind het een gruwelijke naam. En dan niet gruwelijk zoals mijn nichtjes van 18 alles gruwelijk vinden, maar gruwelijk als in afschuwelijk. Wie heet er nu zo? De enige Kiekerjan waar ik ooit van heb gehoord is een vogelverschrikker uit een sketch van Hans Teeuwen. Nee Joyce, dat belooft weinig goeds. Ik bedoel, een vogelverschrikker!’ ‘Ja juist Lucy! Een vogelverschrikker uit een sketch! Hij bestaat dus niet echt. Daarbij, don’t judge a book by it’s cover.’ ‘No, by it’s name,’ zeg ik bijdehand.‘Well, what’s in a name?’ Sluit Joyce ons Engelse onderonsje af. ‘Misschien niks, maar als ‘ie net zo bekakt blijkt te zijn als zijn naam vlucht ik uit het wc-raam.’ ‘Hij is niet bekakt en de wc-ramen daar zijn veel te klein.’
‘Je denkt toch zeker niet dat ik daadwerkelijk uit het wc-raam zou vluchten?! Ik zou zeker zo netjes zijn om gewoon te zeggen dat ehh.. m’n zusje de griep heeft en ze me nodig heeft, ofzo.’ ‘Aha. Netjes inderdaad Lucy, heel netjes.’

Met frisse (tegen)zin
Twee weken later loop ik zenuwachtig het smalle paadje vol gezellige restaurantjes en cafeetjes door. In de verte schijnen lichtjes op de schattige rode luifels van het verouderde, maar sfeervolle restaurant waar ik altijd met veel plezier kom. Al weet ik niet of het plezier is wat ik nu voel. Op naar Kiekerjan, de mysterieuze man. Een riedeltje dat in mijn hoofd op repeat staat.

Met frisse (tegen)zin stap ik het restaurant binnen en besef ik dat de mysterieuze man toch niet zo mysterieus is. Ik ken ‘m! Of nou ja, kennen is een groot woord. Ik weet wie het is. De broer van de zus van een vriend van Simon, de man van Joyce. Ja, zoiets was het. ‘Ik kén jou,’ zeg ik enthousiast. 'Jij bent de broer van de… ehm, nou ja een kennis van Joyce en Simon, toch?' Hij knikt bevestigend. 'Ik ben Lucy, een goede vriendin van Joyce.' ‘Aha.’ Hij lacht. ‘Lust je ook een Chardonnay, Lucy? 
Ik heb er net één besteld.'

‘Ja lekker,’ zeg ik opgelucht. Kiekerjan, de niet zo mysterieuze man.
De heel erg knappe man. Daar lust ik wel een hapje van. Daar wil ik wel een beschuitje mee eten. Ik dwaal af. Net als onze gesprekken. Uren hebben we gepraat over uiteenlopende zaken. De ongemakkelijkheid die ik associeerde met een blind date is er vanaf het eerste moment niet geweest. Het feit dat het een blind date was is niet één keer ter sprake gekomen. Een goed teken toch?

Beschuitje eten is-ie vergeten
Twee flessen wijn en een heerlijk verrassingsmenu later zit Kiekerjan bij mij op de bank terwijl ik in de keuken nog een fles wijn opentrek. Nog één laatste glaasje. Verstandig? Nee. Morgen een kater? Ja. Zometeen zoenen? Ja. Seks? Misschien. Nee, waarschijnlijk. Dat geeft de doorslag. Fijn dat na maanden van drooglegging Kiekerjan daar hopelijk verandering in gaat brengen. Leuk begin van het nieuwe jaar wel. En zo geschiedde. Voordat ik goed en wel een slok kon nemen zoent Kiekerjan me vol overgave. De wijn blijft onaangeroerd en van het een belanden we in het ander. Beter gezegd, in bed. Letterlijk en figuurlijk is het een spetterend begin van een nieuw jaar. Dat beschuitje eten is alleen niet zo letterlijk gelukt. Meneer is na de seks linea recta naar huis gegaan, waar dat ook is. Beetje jammer. Dat is wel een minpunt. Morgen toch eens met Joyce over hebben.

Tring tring, tring tring, tring tring. Met een vermoeid hoofd neem ik de telefoon op. Aan het licht dat onder de gordijnen doorschijnt zie ik dat het waarschijnlijk toch later dan midden in de nacht is. Poeh. Ik ben blij dat we dat laatste wijntje hebben laten staan. ‘Lucy!! Hoe heb je dat nou kunnen doen? Je zet me wel lekker voor schut zo!’ Aldus een boze Joyce. ‘Wat??? Waar heb jij het over?’ 'Ik weet dat op tijd komen niet een van je sterkste punten is, maar voor deze blind date had je wel even een uitzondering mogen maken. Ik heb het je nog zo gevraagd Lucy!’  
‘Huh? Ik begrijp er nog steeds niets van Joyce. Ik was misschien 3 minuten te laat! Nou vooruit, 5 minuten dan. Hooguit.’
‘5 minuten?! Hij heeft anderhalf uur op je gewacht! Ik heb ‘m net aan de lijn gehad.’  

Door een misverstand in bed beland?
‘Is dit een grap ofzo? We hebben de hele avond en een gedeelte van de nacht samen doorgebracht Joyce! We hebben seks gehad! Hij is verdomme degene die metéén na de seks naar huis is gegaan. Ik stel voor dat je ‘m even terugbelt en aangeeft dat dát niet netjes is! En dan mij een beetje opbellen dat ik niet netjes ben! Nou sorry Joyce, ik kan er even niet om lachen. Wat is dit vo...’ ‘Lucy!’ Onderbreekt Joyce me luidkeels. ‘Er gaat geloof ik even iets mis hier. Ehh… je bent gisteren toch naar Johnnies gegaan rond 19.00 uur?’  
‘Johnnies?! Wat moet ik bij Johnnies??’ ‘Dat is toch je favoriete restaurant?’ ‘Ja vroeger!!! Nu toch allang niet meer! Ik ben naar De Eetboom gegaan!’

Joyce is muisstil. Af en toe hoor ik een raar hoog geluidje. ‘Joyce!!! Dit is niet het moment om de slappe lach te krijgen! Ik ben naar De Eetboom gegaan en daar zat de broer van de zus van een vriend van Simon. Die met die krulletjes, lang postu…’ ‘DAT IS NIET KIEKERJAN!’ Joyce schatert het uit. ‘Dat is Mark! Die is getrouwd! Ja niet gelukkig, dat weet iedereen, maar toch.’ ‘Dus niet iederéén Joyce, niet iedereen. Maar wat deed hij daar dan in zijn eentje?!’ ‘Ik denk dat hij voor zaken hier was.’ ‘Hij komt hier niet eens vandaan??’ 'Nee joh, hij woont ergens in het noorden van het land.’  We vallen beide muisstil.
Vijf seconden later gieren we het samen uit, alsof het zo is afgesproken.

‘Jeetje, dat heb ik weer Joyce! Dat is toch niet normaal.’ ‘Ach Lucy, denk maar zo: Doordat je bij het verkeerde restaurant hebt gestaan ben je vannacht wel lekker van bil gegaan!’ ‘Heel grappig Joyce. Hilarisch.’ ‘Nou dat had Kiekerjan echt niet gedaan hoor, op zo’n eerste date. Op dat vlak is hij een beetje verlegen vertelde Simon.’ ‘Oke Joyce, ik voel me echt veel beter nu ik dat weet.’ ‘Ach Lucy, het was waarschijnlijk toch niks geworden met Kiekerjan. Hij haat het als mensen te laat komen.’ ‘Dan had je me ook niet op date moeten laten gaan met hem,’ bries ik. ‘Dat heb ik ook niet, hoor ik net.’ En ze giert het weer uit. ‘Nou Joyce, blij dat iemand erom kan lachen,’ zeg ik zelf lachend als een boer met kiespijn.

‘Het is ook mijn eigen schuld. Ik had kunnen weten dat er iets niet klopte. Ik begreep al niet dat je aangaf dat de wc-ramen daar veel te klein zijn. Want ze zijn behoorlijk groot. Ik pas er prima doorheen. Had ik het maar gedaan. Wat een smeerlap zeg.'  
‘Ja dat had ik niet achter je gezocht Lucy, rommelen met een getrouwde vent.’ Joyce schatert het nog steeds uit. Ik verbreek de verbinding. Not in the mood. Fijne vriendin heb ik toch. Piep piep. Een appje. Van Joyce. ‘Misschien slechte timing, maar ik ben vergeten te zeggen dat ik je op heb gegeven voor het nieuwe seizoen van First Dates.’

Blind date