All you need is love. Is wat ze zingen. En zeggen. I agree. Er zijn vele vormen. Liefde van je kind. Van je man. Vrouw. Vriend. Vriendin. Huisdier. Vrienden. Broer. Zus. Opa. Oma etc. Laten we het eens hebben over de liefde tussen jou en je lover. Als het goed is ben je bij elkaar omdat je gruwelijk veel van elkaar houdt. Je het beste in elkaar naar boven brengt. Je helemaal jezelf kunt zijn bij elkaar. Je de ander en elkaar verder brengt. Het simpelweg voelt als… thuiskomen.

 

Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat alles alleen maar goed gaat. Het zou zelfs raar zijn als er nooit discussies, irritaties of frustraties zijn. Vind ik tenminste. Het is goed om elkaar een spiegel voor te houden. Zo houd je elkaar scherp. Kom je tot nieuwe inzichten. Dit maakt de relatie sterker. Althans, als je het op de juiste manier doet. Als je blijft hangen in frustraties of steeds maar weer terugkomt op dezelfde discussie gaat er iets niet goed. En natuurlijk is het een leerproces. Worden er fouten gemaakt. Maar als het goed is leer je daarvan en kom je er samen sterker uit.

 

Tegenwoordig krijgt alles een update, in relaties moet je daar zelf voor zorgen

Maar soms… is de liefde op. Past het niet meer. Werkt het niet meer. En ga je uit elkaar. Een verdrietige maar juiste beslissing. Mits je er eerst alles aan gedaan hebt om te kijken of het nog een kans van slagen heeft. Interessant vraagstuk wel: Wanneer ga je te snel uit elkaar? Ze zeggen niet voor niets dat een relatie onderhouden hard werken is. Tegenwoordig krijgt alles een update, in relaties zal je hier zelf voor moeten zorgen. Ik denk dat het het begin van het einde is als je stopt met oprechte interesse tonen in de ander. Als je dingen voor elkaar gaat invullen en je aanneemt dat je wel weet wat de ander denkt en je steeds minder met elkaar in gesprek blijft.

 

Toch meer broer en zus dan iets anders

De reden die ik veel om me heen heb gehoord voor het beëindigen van een relatie was: We waren toch meer broer en zus dan iets anders. En dat kan gebeuren natuurlijk. Al zal het zo niet begonnen zijn. En als dat wel zo was dan ging er bij de start dus al iets verkeerd. In dat geval kun je nog zo hard werken aan je relatie als je wilt, echt worden wat het moet zijn zal het nooit worden. Maar dat is weer een heel ander verhaal…

Jaren geleden kwam ik een oud-collega tegen met wie ik het altijd goed kon vinden. We raakten aan de praat en ze vertelde me dat ze met haar vriend eerder een broer-zus relatie leek te hebben dan iets anders. Aan haar hele manier van praten maakte ik op dat ze er eigenlijk al behoorlijk klaar mee was. Dit bleek te kloppen. Ze zag geen manier meer om de relatie te redden. Ik vroeg haar hoe haar vriend erover dacht. Wist ze niet. Ehh… Pardon?! Ze wist het niet want ze heeft het niet bespreekbaar gemaakt. Feit was gewoon dat het voor haar meer als broer en zus aanvoelde. Of dit voor hem ook zo was durfde ze niet met zekerheid te zeggen. Ze dacht het wel, want dat kon toch niet anders? Al probeerde hij op lichamelijk gebied hier en daar nog wel toenadering te zoeken, zei ze. Hmm. Dan denk ik dat hij haar toch als méér dan een zus zag. Is wel te hopen, althans.

Jammer van de liefde

Dat je in een situatie belandt waarvan je op een zeker moment denkt: ‘Hee, hier gaat iets niet goed,’ snap ik helemaal en heb ik zelf ook ooit ervaren. Maar dat je het dan laat gebeuren en pas iets gaat zeggen als het eigenlijk al te laat is snap ik niet helemaal. Als je zelf constateert dat er iets niet goed gaat en je er niet actief aan bijdraagt om dit te veranderen, al begint die verandering maar met het alleen bespreekbaar te maken, tja.. dat is gewoon jammer. Jammer van de liefde!

Het bewijst maar weer dat een (goede) relatie niet zonder (goede) communicatie kan. Ik ben ervan overtuigd dat als je je altijd blijft uitspreken naar elkaar, je aangeeft wat je (anders) wilt, wat je nodig hebt, en dit op een eerlijke manier doet, je relatie de beste kans van slagen heeft. En als het dan alsnog niet meer werkt weet je in ieder geval: We hebben er oprecht alles aan gedaan maar het mocht niet zo zijn.

Waar is de liefde gebleven?

Aan de andere kant zijn er ook stellen waarvan je denkt: GA. TOCH. UIT. ELKAAR. Ehh.. Waarom? Omdat ze juist wel álles geprobeerd hebben en het niet werkt. Omdat ze ongelukkig zijn. Omdat het er zo ongeveer vanaf druipt dat ze niet (meer) bij elkaar passen. En dan de ergste variant: Mensen die zich ervan bewust zijn dat hun relatie eigenlijk niet (meer) klopt, maar toch bij elkaar blijven want ach, ‘we hebben het best oke samen.’ Dan denk ik: Nee, je hebt het dus juist niet oke sámen.

 

Je woont misschien in hetzelfde huis. Misschien heb je samen kinderen. En hebben jullie een fijn leven dat je afmeet aan het wonen in een mooi huis / het hebben van een goede baan / het kunnen doen waar je zin in hebt / een gedeelde vriendenkring. En dat is natuurlijk hartstikke fijn! Maar… Waar is de liefde? En dan bedoel ik de liefde zoals deze zou moeten zijn. Want hee, het leven is maar kort en je deelt lief en leed met elkaar (en als je dat niet doet weet je ook genoeg), je neemt toch zeker geen genoegen met een relatie waarin je weet en voelt dat je niet écht gelukkig bent?

De liefde mag je nooit relativeren

En tuurlijk, dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. I’ve been there. Want je wilt de ander niet kwetsen, je bent bang voor het onbekende, bang om alleen te zijn, bang om ‘de gewendheid’ te missen en dan steken er toch weer twijfels de kop op: Wat als ik de verkeerde keuze maak? Wat als-ie het wel is? Voor alle lieve twijfelaars: Dan is-ie het niet. Als je jezelf deze vragen regelmatig stelt en je blijft twijfelen dan weet je diep (soms héél diep) van binnen wat de juiste keuze is. De rest eromheen, alle (bij)zaken kunnen nog zo goed en fijn zijn, als de basis niet goed is en de liefde ‘simpelweg’ niet meer klopt, kies dan voor jezelf. Zelf ben ik nogal goed in relativeren, soms iets te goed, maar niet als het om de liefde gaat. Want de liefde relativeer je toch niet?! Het gaat om je geluk. En je ontneemt jezelf de kans om samen te zijn met iemand met wie je wel op de juiste manier vertrouwen, respect, waardering, trots, dankbaarheid, genegenheid en een echte connectie ervaart.

Soms is kiezen voor jezelf de ander laten gaan

Dat weegt toch zeker wel op tegen ‘niet alleen hoeven zijn?’ Daarbij, als jij zou weten dat jouw partner bij jou blijft om de verkeerde redenen dan wil je dat toch niet? Dat geldt dan andersom natuurlijk net zo goed. En dan nog zo’n doemdenker: ‘Wat zal de buitenwereld wel niet denken?’ Wat boeit jou dat? Is wat ik mezelf dan meteen afvraag. Je leeft voor jezelf. De buitenwereld is niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Dat is er maar één en dat ben jij. En soms is kiezen voor jezelf de ander laten gaan. De enige liefde die je dan hard nodig hebt is die van jezelf voor jezelf. Ze zeggen niet voor niets dat je eerst van jezelf moet houden voordat je van een ander kunt houden. Is de cirkel weer mooi rond.

Tijd is alles

En misschien denk je nu: 'Jij hebt makkelijk lullen. Hoe zit dat bij jou dan?' Wat ik al zei: I’ve been there. Met alle twijfels van dien. We kwamen er samen maar niet uit en ik heb toen met veel moeite en verdriet de keuze gemaakt om de relatie te beëindigen. En geloof me, ik had stiekem liever gehad dat hij deze keuze had gemaakt, puur omdat ik het zo ongelofelijk moeilijk vond er een punt achter te zetten en afscheid te nemen van wat ik kende en me dierbaar was. En dierbaar is hij me nog steeds, dat wil echter niet zeggen dat we ook bij elkaar pasten. Dat zie ik nu gelukkig heel helder in.

 

Pas nu ik daadwerkelijk iemand gevonden heb met wie het écht klikt kan ik zonder twijfel zeggen: He’s the one. En dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles van een leien dakje gaat. Iedereen heeft zijn ups en downs. Maar de basis is goed en de liefde is echt. Dan kom je al een heel eind. Wat wij voornamelijk wensen is tijd. Tijd om in goede gezondheid samen oud te mogen worden en tijd om samen op ons (trouw)bankje te zitten waar we ook zaten toen ons avontuur net begon. Helaas hebben we dat niet voor het zeggen dus zijn we maar gewoon dankbaar. Dankbaar voor iedere dag die ons gegeven is.

is de liefde top of op?