Ooit een leuk verhaal over een kijkdoos gehoord? Ik heb er eentje..
Het begon allemaal met een dorpskroeg. Ik kende iedereen in de kroeg en iedereen kende mij. Op zich een goed principe voor een dorpskroeg. Ik raakte niet alleen bevriend met uitbater Kees maar ook met verschillende vriendengroepen die zich een paar keer per week kwamen bezatten.

Geregeld kwam het dan ook voor dat als mijn dienst erop zat maar de sluitingstijd niet ik gezellig een glaasje meedronk. Of twee. Drie. Soms vier. Kan ook vijf zijn. Iets in die richting. Zo ook op een avond dat Jip er was. Jip met zijn blonde krulletjes en ondeugende ogen op wie ik wel een ondeugend kunstje ko.. ehh oogje had. Of ik als mijn dienst erop zat nog even een drankje kwam doen, vroeg Jip al vroeg in de avond.

Daar stond ik dan. Temidden van Jip en zijn vrienden. Er werd een borrelglas vol Sambuca in mijn handen gedrukt. Daar word ik altijd zo dronken van sputterde ik nog tegen, maar Jip keek me aan alsof hij wilde zeggen: Dat is nu juist de bedoeling. Net nadat ik de eerste achterover heb gegooid zegt Kees lachend: ‘Morgen 11.00 uur starten he, mee lunch draaien!’ ‘Ja Kees, 11.00 uur ben ik er. Fris en fruitig!’ Kees lacht.

Iets teveel Sambuca. Ietsje maar.
Sluitingstijd is in zicht. De bodem van de fles Sambuca ook. Ik had Jip en zijn overgebleven vrienden uitgenodigd voor een laatste borrel bij mij thuis (beter gezegd bij mijn ouders en zusje thuis).
In theorie leek me dat een fantastisch idee. Logistiek gezien ook daar wij destijds schuin tegenover de kroeg woonden. Eenmaal thuis aangekomen weet ik niet meer of ik de jongens nog voorzien heb van die laatste borrel. Wat ik me wel herinner is dat ik in de woonkamer op de bank lig met een bezorgde Jip zittend naast me. ‘Gaat het wel? Ben je misselijk?’ ‘Nee hoor, mag niet klagen. Moet gewoon even liggen. Vijf minuten.’ Ik heb het nog niet gezegd of een braakgolf maant zich een weg naar buiten. Het kwam zo snel dat er van gericht braken geen sprake meer was. Tot mijn schrik zie ik dat een gedeelte ervan op Jip’s arm terecht is gekomen. Hmm. Charmant Lucy, héél charmant. Ik wilde nog wel zo graag indruk op hem maken. Al is dat misschien ook wel gelukt. In mijn gedachte ging het alleen net wat anders. Maar ach, klein detail.  

Een plastic zak en morgen brak
‘Jip echt duizendmaal sorry, ik schaam me kapo…..’ o oh! Nauwelijks excuses voor de eerste braakpartij kunnen maken of er is een tweede onderweg. ‘Jongens er komt nog meer aan! Ligt er niet ergens iets waar het in kan! Plastic zak ofzo! Snel!!’ Aldus de noodkreet van Jip aan zijn vrienden. Ineens duwt Jip iets in mijn handen en zo laat ik net op tijd mijn braaksel erin achter.

De vrienden hebben nu wel door dat er van gezellig naborrelen weinig terecht gaat komen en nemen afscheid. Jip blijft nog heel even om te checken hoe het met mij gaat en of hij nog iets voor me kan betekenen maar hoort aan mijn gesnurk dat dat niet het geval is.

Met een keel zo droog als de woestijn en een hoofd op standje bijna-ontploffing loop ik de volgende ochtend de keuken in. ‘Was zeker wel gezellig hè,’ zegt mijn vader lachend. ‘Ik denk alleen dat niet iedereen er zo blij mee is.’ 'Huh? Wat bedoel je pap?' ‘Nou Lucy, kijk maar even bij het oud papier.’

Om een lang verhaal kort te maken: Mijn destijds 9-jarige zusje was al wekenlang bezig een kijkdoos te maken. Je weet wel, een versierde schoenendoos met kijkgat. En niet zomaar één, maar een écht mooie waar al vele uren werk was ingestopt. Maar behalve die uren had ik er nu iets anders ingestopt. Hetgeen Jip snel in mijn handen had geduwd bleek de kijkdoos van mijn zusje te zijn. Ai.

Fris en fruitig
En of ik om 11.00 uur fris en fruitig op mijn werk was? Eerder verlept en verzuurd maar ik was er wel. Toch zeker anderhalf uur. Toen ik voor de vierde keer in een uur tijd een paar minuten op de wc had doorgebracht vond Kees het mooi geweest. ‘Lucy, ga alsjeblieft naar huis. Slaap je roes uit. Dan zie ik je morgen weer. Oh trouwens, Jip is hier vanmorgen nog geweest. Hij dacht dat je al begonnen was en vroeg zich af hoe het met je ging. Je hebt geloof ik wel echt indruk op ‘m gemaakt!’
'Dat geloof ik graag Kees. Dat geloof ik graag.'

Kijkdoos-verhaal
Sambuca heb ik nooit meer gedronken. Behoort fysiek ook niet meer tot de mogelijkheden. Als ik het alleen al ruik heb ik acuut een kijkdoos nodig. Toch heeft deze memorabele avond me wel wat opgeleverd. Tuurlijk, richting Kees was het geen staaltje goed werknemerschap, het braaksel op de arm van Jip was ook geen meesterlijke zet en het vernachelen van de kijkdoos van mijn zusje stond ook niet hoog op de prioriteitenlijst. Achteraf kunnen we er gelukkig flink om lachen en staat het in ons gezin bekend als het kijkdoos-verhaal. Hoewel het toch wat pijnlijk was toen mijn zusje destijds vroeg waar de kijkdoos gebleven was en wij antwoordden dat we geen idee hadden en ze maar even goed moest zoeken…

Met Jip is het helaas nooit meer wat geworden. Althans, niet op de manier zoals ik het graag gewild had. We zijn sindsdien goede vrienden en hij heeft mijn zusje voor haar 20ste verjaardag een prachtige kijkdoos gegeven. Heel lief van ‘m. Al had ik liever gehad dat ie destijds naar mijn doos had gekeken, maar dat terzijde. Wellicht had ik het hele over ‘m heen braken dan achterwege moeten laten. Maar volgens Jip heeft dat er níets mee te maken.

kijkdoos