Als jong meisje weet ik nog goed dat ik het er met een vriendinnetje over had: Als we later oud zijn (lees: in de twintig) gaan we trouwen met de leukste jongen en krijgen we daarna kindjes. Twee stuks. Een jongen en een meisje. En gaan we in een heel mooi huis wonen. Naast elkaar. We wisten het zeker. Nou, dat is grandioos mislukt. Althans, bij mij. Ik weet niet hoe het haar is verlopen. Ik weet wel dat ze niet naast me woont.

Voor je het weet dans je zo door je twintiger jaren heen...
Ik heb hele andere dingen gedaan in mijn twintiger jaren. Iets met uitgaan, dansen, wijntjes, katers… Daarnaast ook hele fijne relaties gehad, maar die leidden niet tot de dromen die ik als jong meisje had. Wat ik op dat moment ook totaal niet ambieerde. Maar voor je het weet dans je zo door je twintiger jaren heen en is de combinatie van dertiger en vrijgezel zijn een hot topic, want ineens kreeg ik regelmatig de vraag of ik nog graag kinderen wilde. Ikzelf heb een tijdje gedacht: Voor mij niet hoor. Ik ben gewoon niet zo’n moederstype, ik voel niets voor die hele verantwoordelijkheid, ik wil nog flink gaan reizen, ik wil nog spontaan van alles en nog wat kunnen doen en noem zo maar op…. 

Gewoon goed plannen
Dat heeft toch best een aantal jaren geduurd voordat er een ommekeer kwam in die gedachtegang. Want ja dat reizen, daar heb ik nu al jaren de tijd voor gehad maar ik koos er nooit voor het daadwerkelijk te gaan doen dus hoe groot is die ambitie nu werkelijk. En spontaan van alles en nog wat kunnen doen wordt ook maar overschat. Gewoon goed plannen, dan is er nog steeds een hoop mogelijk. Uiteindelijk was mijn antwoord dan ook: ‘Ja, ik zou graag ooit kinderen willen, maar we zien wel hoe het loopt.’  Grappig dat mensen dan vaak met een soort van bemoedigende woorden komen: ‘ach weet je wat het is, als je dadelijk iemand leert kennen en het klikt dan hoeft het ook allemaal niet zo lang te duren, dan kan het snel gaan. Je bent tenslotte al wat ouder.’  Bemoedigend. Heel bemoedigend. 

Ik vroeg me weleens af of en wanneer ik ‘de ware’ tegen zou komen, maar bang dat dat nooit ging gebeuren was ik eigenlijk niet. Ik zou wel zien wat het leven voor me in petto had. Dus zo was ik, begin dertig, lekker aan het werk, sprak ik veel af met familie en vrienden en was ik nog regelmatig in gezellige kroegjes en op festivals te vinden. Het idee dat al jarenlang ergens door mijn hoofd spookte, om voor langere tijd te gaan reizen, popte toch weer op. Want waarom eigenlijk niet? Ik ben nu nog jong, ongebonden en wel toe aan een avontuur.

Just an ordinary day...
Op een normale werkdag liep ik 's ochtends naar de parkeergarage van het appartementencomplex waar ik woonde (waar iedereen een eigen, vaste plek heeft) en zag een onbekende auto op mijn plek staan. Ik wist dat mijn neef, die in hetzelfde appartementencomplex woonde als ik, die dag voor twee weken op vakantie was gegaan en dat een vriend van hem zolang in zijn appartement zou verblijven. Ik heb mijn neef toen toch maar even een appje gestuurd om te vragen of de auto die op mijn plek stond wellicht de auto van zijn vriend was. Dit bleek zo te zijn. Mijn neef begreep niet zo goed waarom die vriend zijn auto op mijn plek had geparkeerd en niet zoals besproken op de zijne, maar goed, hij zou hem verzoeken dit in het vervolg te doen. Echter een week later stond-ie er nog!

En nee, dat is geen ramp. De parkeerplek van mijn neef was vrij en die kon ik natuurlijk gewoon gebruiken, maar laat dat nou net een smallere plek zijn in een wat moeilijkere hoek. Voor iemand zoals ik, een redelijk onbekwaam inparkeerster, best een gedoe iedere keer. In eerste instantie baalde ik dan ook een beetje, maar toen wist ik nog niet dat zoiets simpels als een verkeerd geparkeerde auto zou leiden tot een wel heel bijzonder avontuur. Of beter gezegd, een compleet ander leven.

Om een lang verhaal kort te maken...
In no time ging ik van dansen in de kroeg, wijntjes drinken en een keer midden in de nacht mijn bed in rollen naar poepluiers verschonen en flesjes geven. Dat een keer midden in de nacht mijn bed in rollen was er nog steeds bij, maar dat had meer te maken met het geven van de nachtvoedingen. Maar heel eerlijk: Ik vond het fantastisch. Sterker nog, ruim 8 maanden later was ik opnieuw zwanger!

'Als ik het even niet meer zie zitten denk ik gewoon aan jou...'
En zo kan het gebeuren dat je als vrijgezelle dertiger geheel onverwachts de allerleukste ontmoet en in ruim twee jaar tijd twee geweldige zoontjes hebt gekregen en je ook nog eens een prachtige bonusdochter hebt. En dan vergeet ik nog te vermelden dat we binnen die twee jaar ook nog een huis hebben gekocht, getrouwd zijn en opnieuw zijn verhuisd. En voor de mensen die nu zitten te rekenen:
Ja, het is verrekte snel gegaan allemaal. Wellicht heb ik die bemoedigende woorden iets te letterlijk genomen. Maar ik ben er mega trots op en onwijs blij mee, al raad ik het tempo niemand aan. En voor alle vrijgezelle vrouwen onder ons die het graag anders zien: Het kan verkeren. Zoals een kennis laatst nog tegen me zei: ‘Als ik het even niet meer zie zitten denk ik gewoon aan jou.’

En ja dat reizen… Dat heb ik voorlopig maar uitgesteld. Iets wat me de afgelopen jaren ook met succes is gelukt. Wellicht later, als de kinderen groot zijn en wij al dan niet te maken krijgen met het zogenaamde lege-nest-syndroom. Misschien is dat een mooi moment om het dan toch eindelijk te gaan doen. Mijn man ziet het ook wel zitten. Maar misschien gaat het wel helemaal nooit gebeuren, het leven loopt tenslotte altijd anders dan je had gedacht!

BIG adventures