Je hebt snurkende partners, partners die veel bewegen, partners die praten in hun slaap, partners die breed gaan liggen, partners die de lakens stelen, partners die later naar bed gaan dan de ander waardoor die ander (mogelijk) wakker wordt, partners die verstrengeld in elkaar in slaap vallen, partners die van elkaar afrollen om in slaap te vallen, partners die apart slapen. Ehhh… Wablief? Apart slapen?! Ja, apart slapen. Ik in ieder geval wel!

Het begon bij mijn eerste serieuze relatie. Begin 20 was ik. Als ik even diep graaf in mijn geheugen, het is alweer ruim 11 jaar geleden, ging het in het begin wel goed. We werkten beide in de horeca voor hetzelfde bedrijf en ons dag- en nachtritme was enigszins omgedraaid. Bijna elke avond/nacht werd er wel alcohol genuttigd. Niet veel. Soms ook wel. Wanneer we ergens tussen 02.00 uur en 06.00 uur ons bed inrolden sliepen we beide met gemak een gat in de dag. Samen, in hetzelfde bed. Bij zijn ouders. Of bij mijn ouders.

Wakker, wakker, wakker
Na een halfjaar hadden we én ons eigen (huur)huis én beide een nieuwe baan. Een overdagbaan, welteverstaan. De alcohol werd voor het weekend bewaard. Het slapen werd er alleen niet beter op. Hij draaide zich een slag in de rondte, eigenlijk de hele nacht, maar vooral om in slaap te vallen. Een wilde slaper was het. Maar goed, dat is hij altijd geweest en eerder had ik daar geen last van. Nu wel. Ik werd wakker als hij naar bed kwam, ik werd meerdere keren per nacht wakker van zijn bewegingen, ik werd wakker van geluiden. Tot ik op een punt kwam dat, wanneer ik eenmaal wakker was, ik niet meer in slaap viel.

Tussen de oren?
Zat het tussen mijn oren? Van alles hebben we geprobeerd. Oordoppen voor mij, aparte matrassen en apart beddengoed, de bedden een stukje uit elkaar schuiven, wel of geen slaapmutsje nemen. Niets hielp. Ja één ding, wanneer ik of hij een keer een nacht op de bank doorbracht. Dan sliep ik door. Waar Jochem Meijer zingt over wakker worden, wakker worden, wakker worden, smeekte mijn vriend iedere avond dat ik niet wakker zou worden. Ja ergens de volgende ochtend, dat dan weer wel. Gelukkig. Maar dat gebeurde dus niet. Ik werd iedere nacht wakker. Iedere nacht sliep ik veel te weinig. Het brak me op. Ik ben naar de dokter gegaan. Hij wist het ook niet. Misschien had ik teveel stress. Hmm. Dan heb ik nu al ruim 11 jaar teveel stress. Dat is toch niet hoe ik het ervaar.

Van de hele dag gapen naar apart slapen
Nu, al die jaren later, is er helaas niets veranderd. Samen slapen. Ik zou het zo graag willen. Maar het breekt me op. Ik heb er last van in mijn dagelijks functioneren. Of beter gezegd, had. Want ik doe het niet meer. We hebben het lang geprobeerd, maar het werkt niet. Gelukkig heb ik een man die het begrijpt. Hij vindt het uiteraard niet leuk. Maar hij vindt mijn nachtrust belangrijker. Daarbij durfde hij nog amper te bewegen in bed in de hoop dat ik sneller in slaap viel. Met als resultaat dat hij door mij ook slechter ging slapen. Dat kon al helemaal de bedoeling niet zijn. Er bleef maar 1 optie over. Apart slapen. Het voelt als een taboe. Want wie doet dat nou? Zeker op mijn leeftijd. Helemaal niemand, toch?

Behalve wij dan. Al belanden we aan het eind van iedere avond in hetzelfde bed. Even lekker samen liggen. Kletsen. Knuffelen. Seks hebben (niet íedere avond natuurlijk). Want apart slapen betekent uiteraard niet dat dat ophoudt. En dan… wandel ik naar ‘m’n eigen bed.’ De volgende ochtend wandel ik weer terug en liggen we nog even samen voordat de dag goed en wel begint. In het begin voelde dat wel een beetje gek. Maar van je de hele dag oververmoeid voelen word je ook geen leuker mens. Wat is dan wijsheid? In ons geval deze keuze. Voor ons is het niet gek. Voor een ander wellicht wel. Maar zeker in deze drukke periode met een jong gezin en werk ben ik ‘oh zo blij’ met deze oplossing. Helemaal geaccepteerd heb ik het nog steeds niet. En af en toe proberen we het weer eens een nachtje. Of twee of drie. Maar goed gaat dat niet. Voorlopig zal het dan ook zo blijven.

Meer voor- dan nadelen
Een geheim hebben we er nooit van gemaakt. Maar we liepen er ook niet mee te koop. We zorgden er altijd voor dat onze twee eenpersoonsbedden tegen elkaar aan stonden. Want stel dat mensen zagen dat dit niet zo was, wat zouden ze dan wel niet denken? Graag zou ik zo iemand zijn die schijt heeft aan wat anderen denken. Helaas ben ik zo niet en zal ik ook niet snel zo worden, denk ik. Maar op dit vlak gelukkig wel. Ik heb het losgelaten. We zijn een jong en gelukkig getrouwd stel dat momenteel en voorlopig apart van elkaar slaapt. De voordelen hiervan wegen zeker op tegen de nadelen.

Whatever gets you through the night..
Als je je erin gaat verdiepen lees je dat enerzijds samen slapen heel goed voor je is. Je voelt je als het goed is veilig bij je partner. Dit zorgt ervoor dat je cortisol hormoon verlaagd wordt en hierdoor ervaar je minder stress. Ook zou het zorgen voor meer oxytocine, ook wel het liefdeshormoon genoemd. Wat er mede aan bijdraagt dat je lekkerder zou slapen. Hierbij wordt dan wel uitgegaan van mensen met een gezond slaappatroon. Anderzijds zijn er genoeg mensen die het bed delen maar een chronisch slaaptekort hebben, door bijvoorbeeld een snurkende partner of een partner die te onrustig slaapt. Of dat dan ook zorgt voor meer oxytocine, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat iedereen voor zichzelf moet bepalen wat het beste werkt. En dat rekening houden met wat de buitenwereld daarvan vindt een slecht idee is. Ik wens iedereen een superfijne nachtrust toe, lekker in één bed samen met je partner. Heerlijk! Maar mocht dit om wat voor reden dan ook niet gaan en breekt het je op: Overweeg deze optie dan eens. Het is geen schande, verre van. En zeg nou zelf, dat extra beetje oxytocine wat je dan mist is toch helemaal niet erg, dat hebben jullie toch van nature in overvloed? ;-)

Liefde is...
Apart slapen