Zoeken
  • eLBie

Dolle pret in bed?

Bijgewerkt op: 23 jan 2020


Joyce heeft me nog zó gewaarschuwd. Maar ik wist het weer beter. Natuurlijk vindt hij me niet leuk. Niet op die manier. En al helemaal niet aantrekkelijk. We zijn oud-studiegenoten, vrienden. Meer niet. Maar daar lag-ie dan ineens. Die hand op mijn bil. Hmm. Dat is behoorlijk vriendelijk. Iets te vriendelijk. Ik weet even niet wat ik erger vind. Dat Joyce voor de zoveelste keer gelijk heeft of de hand van mijn niet-vrijgezelle oud-studiegenoot op mijn bil. Verdomme.

Een dag eerder… ‘Lu-cy!!! Je gaat gewoon mee. Punt uit. For old times sake. Even de stad onveilig maken.’ Twijfel, twijfel. Die had ik vroeger, als in 14 jaar geleden, nog niet misschien. Hoe vaker we gingen, hoe beter. Hoe later het werd, hoe beter. Hoe meer drankjes, hoe beter. Voor wie, dat is nog altijd de vraag. Het leverde mij in ieder geval ontelbare katers op. Gelukkig ook ontelbare leuke avonden. Voor wat ik me er nog van kan herinneren. Dat is dan ook meteen het punt. Ik weet dat als ik met Bas op stap ga het én heel laat wordt én er heel veel gedronken wordt. Maar het is gegarandeerd ook heel gezellig. Waar ik vroeger de kater maar op de koop toe nam, die hoorde er immers ‘gewoon bij,’ is dat nu heel anders. ‘Ik weet het niet Bas. We kunnen ook gewoon een hapje gaan eten en gezellig natafelen?’

Neeee! Dat kan over 30 jaar ook nog wel. We gaan gewoon op stap. Geen gezeur. En Ellen gaat ook mee! Daarbij hebben we elkaar al bijna twee jaar niet gezien. Dat wordt hartstikke gezellig!’ Daar twijfel ik ook niet aan. Dat zal het zeker worden. Ellen is de vriendin van Bas. Van Bas, het feestbeest. Tot op de dag van vandaag begrijp ik de combi niet. Ellen is allesbehalve een feestbeest. Ze is stil, bijna schuw. Ze lacht niet snel. Toch zijn ze al jaren samen. Ik ga er maar vanuit dat ze heel gelukkig zijn. Ik hoop het. ‘Nou vooruit Basje, i’m in. For old times sake!’

Dikke mik ‘Joyce, we zijn al 14 jaar vrienden. Hebben samen gestudeerd. En ja, het was altijd dikke mik, maar wel op een broer-zus manier. We hebben nooit gezoend, laat staan meer. En dat willen we ook niet! Jij doet net alsof álle mannen uiteindelijk maar één ding willen, zeg ik geïrriteerd.’ ‘Ja dat WILLEN ze ook! Djeezus Lucy, niet zo naïef.’ ‘Ik bén niet naïef! Jij houdt er gewoon een rare denkwijze op na. Ik snap heus wel dat heel veel mannen maar één ding willen. Maar dat neemt toch niet weg dat je ‘gewoon’ bevriend kunt zijn met een man zonder dat je lichamelijk méér zou willen? Alsof elke man zich tot íedere vrouw aangetrokken voelt. Nou echt niet hoor!’ ‘Nee dat begrijp ik Lucy, maar als jij naakt voor Bas gaat staan zal-ie heus niet zeggen: Trek even wat kleren aan. Ik heb zelf gezien hoe hij ooit weleens naar je keek. En geloof me Lucy, hij dacht toen niet: Wat heb ik toch een leuke zus.’ ‘Jij ziet ook altijd spoken. We bellen morgen wel even. Dan kan ik je alles vertellen over vanavond.’

Dansen en sjansen Daar staan we dan, met zijn drieën. In een iets te hippe discotheek. Met allemaal mensen die iets jonger zijn dan wij. Bas vermaakt zich opperbest, zoals altijd en overal. Ik probeer met Ellen het gesprek op gang te houden. Erg succesvol ben ik daar niet in. Beetje vermoeiend als je alleen maar gesloten antwoorden terugkrijgt. Ik geef het op. Dan maar geen leuk gesprek. Dan maar niet elkaar beter leren kennen. Het rondje tequila shots dat Bas heeft gehaald komt precies op het juiste moment. Nog twee tequila shots en enkele wijntjes later staan we uitzinnig te dansen. Zelfs Ellen beweegt enigszins mee op de zwoele, ritmische beats die uit de speakers komen.

Ineens voel ik me weer 14 jaar jonger. Gek te bedenken dat we dit toen 2 tot 3 keer per week aan het doen waren. Wat een fijne tijd was dat! Toch zou ik niet willen ruilen. Maar me voor heel even weer zo voelen, zo jong en vrij, is stiekem toch wel heel fijn. ‘Bedankt lieve Bas, en ik sla mijn arm om hem heen. Ik ben blij dat je me hebt overgehaald. Laten we er een jaarlijks uitstapje van maken.’

In het grote bed ‘Huh? Waar moet ik dan slapen?’ Ik begrijp er niets van. Het is 04.00 uur ’s nachts en we zijn in het appartement van Ellen aanbelandt. Samenwonen willen ze beide nog niet. Is na 6 jaar ook nog een beetje vroeg natuurlijk. Maar ieder zijn ding. Omdat Ellen op loopafstand van de discotheek woont had Bas, met toestemming van Ellen, met mij afgesproken dat ik bij hen bleef slapen. Hij had me alleen niet verteld dat het een piepklein appartement is met een keuken/woonkamer en een slaapkamer. Ontzettend knus en leuk ingericht, dat zeker wel. Ik vraag me alleen af waar ik moet slapen. Er staat een piepkleine bank waar ik voor de helft op kan liggen. ‘Nou ehh… Wij dachten eigenlijk dat je gewoon bij ons in bed kunt.’ Bas kijkt me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. ‘Is dat niet een beetje gek? Heb je niet nog een matras dat ik in de woonkamer kan leggen?’ ‘Nee sorry,’ zegt Ellen. ‘Maar we doen dat wel vaker hoor, als er ooit iemand blijft slapen. Het is namelijk echt een groot bed, dat past makkelijk. Ik vind het dan ook geen probleem!’ Hmm ja. Daar heeft ze een punt. Het bed is inderdaad groot. En als zelfs Ellen het geen probleem vindt wie ben ik dan? Opdringerige hand Nou, daar liggen we dan. Bas in het midden, Ellen aan de rechterkant en ik aan de linkerkant. Ik had het iets fijner gevonden als Ellen in het midden lag, maar goed. Je kunt niet alles hebben. Ik doezel steeds verder weg tot ik iets meen te voelen. Heel kort. Het is al weg. Ik zal het me vast en zeker verbeeld hebben. Wederom doezel ik steeds verder weg. Tot ik…. Huh?! Wat is DIT? Een hand. Op m’n bil! En die hand verroert zich niet. Ik vraag me even af of ik droom maar ik weet vrij zeker dat ik wakker ben. Helaas verbeeld ik me dit niet. Hij ligt er echt. Ik duw zijn hand weg. Wat denkt hij wel niet?! Dit is incest! Ja niet écht natuurlijk. Maar zo voelt het wel! Ik denk aan Joyce en zie haar ‘ik zei het je toch gezicht’ al voor me. Gggrrrrr. Ongelofelijk. Het liefst zou ik Bas willen vragen waar hij in godsnaam mee bezig is. Niet eens vragen, het toe willen schreeuwen. Maar ja, dan hoort zijn vriendin dat ook. Dat vind ik toch lichtelijk vervelend. Mijn hoofd heeft nog niet verwerkt wat er net gebeurd is en….

Ze. Wil. Niet. De hand is back. Hij ligt er gewoon wéér! Ik duw ‘m hardhandig weg en ga op mijn rug liggen. Ik weet even niet hoe ik het heb. Zal ik toch iets zeggen? Opstaan? Weggaan? Maar hoe dan? Hoe kom ik dan thuis? Zal ik op de bank gaan liggen? Of ja, beter gezegd zitten. Dan doe ik geen oog dicht. Maar alles beter dan die opdringerige, onverwachtse hand. Alleen zal Ellen dan vragen waarom ik op de bank ga zitten, denk ik. Shit. Het is nog complex ook. Of eigenlijk helemaal niet, maar dat maak ik ervan in mijn hoofd. Bas was altijd mijn broertje. Wat happened? Ik besluit mezelf toch naar de bank te verplaatsen. Ik sta op het punt uit bed te stappen als ik Ellen zachtjes hoor zeggen: ‘Laat maar schat, ze wil niet. Is ook niet voor iedereen. Laten we gaan slapen.’

En dat deden ze. Bas en Ellen. Slapen. Ik niet meer. Heb een paar uurtjes wakker en stokstijf in dat bed gelegen en ben toen maar televisie gaan kijken in de woonkamer. Tot ze me samen naar huis brachten. We hebben er met geen woord over gerept. ‘Volgend jaar weer he,’ zei Bas met een grote glimlach.

Geen zusje Joyce komt niet meer bij. Ze kan niet meer praten. En heeft in haar broek geplast. Na een minuut komt er hortend en stotend uit: ‘Dat hij jou niet als een zusje zag daar was ik al van overtuigd, maar dit had ik ook niet verwacht.’ Alsof ik nu pas besef wat er gebeurd is krijg ik ter plekke een enorme lachbui. ‘Nee, ik ook niet! Anders was ik natuurlijk ook nóóit in dat bed gaan liggen. Ik vond het al apart dat Bas meteen in het midden ging liggen. Maar goed, ik zocht er niks achter. En Ellen vond het ook goed.’ ‘Ja dat snap ik, die had er wel zin in!’ Joyce hijgt nog na van het lachen.

Er is in ieder geval één ding opgehelderd. Voor mij dan. Ik heb nooit begrepen wat precies de bindende factor tussen Bas en Ellen was. Ze leken niets gemeen te hebben. En als Bas íets is, dan is het wel een enorm feestbeest. Iemand die zijn wilde haren nog lang niet verloren heeft. En Ellen lijkt juist het tegenovergestelde. Maar nu weet ik het. Ze is dan misschien geen feestbeest. Maar wel een beest in bed. Althans, daar ga ik vanuit. Ik heb de kans om het in de praktijk te ervaren toch maar aan me voorbij laten gaan. Dat wordt volgend jaar toch mooi een etentje. En een taxiritje naar huis, diezelfde avond.

283 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Ode aan oma

SAMEN STERK

CARNAVAL!