Zoeken
  • eLBie

Moe(der) zijn

Bijgewerkt op: 3 jan 2020












Je bent op kraamvisite en er wordt gevraagd of je de baby vast wilt houden. ‘Ja graag,’ lieg je. Want voor je het weet durf je niet meer te bewegen en is je arm na een kwartier net zo stijf als de spieren van Badr Hari. ‘Geef ‘m maar weer terug hoor, hij mag zo eten,’ aldus moederlief. Ehh… Geven?! Ermee opstaan, lopen en geven? Nee, nee, nee. ‘Zou je ‘m misschien zelf even willen pakken? Ik ben veel te bang dat ik ‘m bezeer of laat vallen,’ zeg ik met een moeilijk hoofd. Ze kijkt me lachend aan. ‘Haha, dat leer je nog wel als je zelf ooit kinderen hebt.’ Ver-van-mijn-bed-show, dacht ik dan. Het moederschap. Vroeger kon ik mij er nooit zo mee identificeren.

Die tijd ligt ver achter me. Nou ja, ver…. Zo voelt het. In feite valt het mee. Precies drie jaar geleden werd ik rond de Kerstdagen wakker met een kater van hier tot Tokio door de vele wijntjes die ik de avond daarvoor naar binnen had genipt. Samen met mijn familie ging ik eten in het restaurant van mijn neef en na sluitingstijd werd ik uitgenodigd om met hem en zijn personeel na te borrelen in de nabijgelegen kroeg. Dat leek me heel gezellig. En dat was het ook. Al kan ik me het einde van die avond niet meer zo goed herinneren. Gelukkig heeft mijn neef me veilig thuisgebracht. In al mijn brakheid de volgende dag besloot ik: No. More. Hangovers. Althans, niet in deze mate. Single life, kunnen doen waar je zin in hebt, borrelen, uitgaan en katers: Ik heb onwijs veel lol gehad, maar de charme was er voor mij vanaf. Ik was toe aan iets nieuws. Iets anders.

Niet gepland maar heel gewenst Dat ik ruim 4 maanden later zwanger bleek te zijn was niet precies wat ik toen voor ogen had, maar iets anders en iets nieuws was het zeker. En al was het niet gepland, het was meer dan welkom. Ik vind het contrast nog steeds grappig. Het ene moment lig je brak in bed met je vrijgezelle hoofd en het andere moment lig je, ehh.. ja ook brak in bed, maar dan door de vele uren slaap die je chronisch mist als je moeder bent. Ik hoorde vrouwen weleens zeggen dat je, als je eenmaal kinderen hebt, een oergevoel ontwikkeld waardoor je er heus ’s nachts makkelijk uit kunt als je kind huilt en de uren slaap die je voorheen wel had prima kunt missen. Nou, ik sleep me toch echt in golfbewegingen zwaar vermoeid door de dagen heen. Het oergevoel van altijd je kind willen beschermen en er altijd voor ze zijn is in overvloede aanwezig, maar het zogenaamde oergevoel waardoor je de slaap minder voelt is nergens te bekennen. Het lijkt me heerlijk zo iemand te zijn die met 4 tot 6 uur slaap per nacht prima kan functioneren. Zo iemand ben ik niet. Vroeger sliep ik minimaal 8 uur per nacht. Soms langer. Als ik dan ooit een korte nacht had gemaakt voelde ik me de volgende dag gelijk moe. Dat was ik dan ook wel, maar laten we zeggen dat de moeheid van toen mijn normale ‘staat van zijn’ van nu is. Wanneer ik destijds de volgende dag weer een goede nacht had gemaakt was mijn moeheid vaak ook weer verdwenen. Daar is nu geen sprake van. Een keer een nacht goed slapen levert geen verschil op. Een keer een week goed slapen wellicht wel. Een maand goed slapen zal eerder in de buurt komen. We zullen het vanzelf merken over een aantal jaar.

Van met z’n vieren naar z’n vijven en zo zal het blijven En al weet je dat het krijgen van kinderen niet gepaard zal gaan zonder moeheid, enigszins onderschat heb ik het wel. En dan vooral de overgang van twee naar drie kinderen. Nu moet ik wel zeggen dat de oudste een cadeautje was. Mijn lieve bonusdochter van 8 jaar. Toen ik haar ontmoette was ze nog net 5 jaar. En een hele goede slaper. Ook mijn zoontje van 2 sliep na de eerste 4 maanden consequent aan één stuk door. En al was-ie wakker, hij vermaakte zichzelf altijd prima. En nog steeds. De verhalen van moeders over gebroken nachten en altijd maar moe zijn, ik kon er niet over meepraten. Ik voelde me lichamelijk en mentaal super. Dat heeft er dan ook zeker aan bijgedragen dat we, toen ons zoontje 8 maanden was, besloten voor een derde te gaan. Het tempo lag tenslotte al hoog ;-).

Het bleek (wederom) meteen raak te zijn en we keken uit naar de tijd die komen ging. Mijn zwangerschappen gingen niet bepaald over rozen en compleet oververmoeid ging ik de bevalling in. Maar wat waren we blij met onze tweede zoon en broertje! De vier maanden-leeftijd was bereikt en waar mijn oudste zoon vanaf dat moment niet één keer meer wakker werd ’s nachts maakte de jongste er iedere nacht een feestje van. Niet één waar wij graag bij wilden zijn, maar toch… Hij is nu ruim 8 maanden en het principe van de hele nacht doorslapen begrijpt-ie nog niet helemaal. Of helemaal niet. Beetje jammer. Maar begrijpelijk. Ik weet ondertussen ook wel dat het meer uitzondering dan regel is dat een baby iedere nacht goed doorslaapt. Waar we bij de oudste zoon dan ook enthousiast besloten voor een derde te willen gaan besloten we nu dat het gezin compleet was. We hadden tenslotte een zoon die er ’s nachts een feestje van maakte en een zoon die er overdag een feestje van maakte. Tel daar nog de pre-puber taferelen van mijn bonusdochter bij op en de gezelligheid is compleet. Chaos, kan het vaak ook genoemd worden. Een gezellige chaos, laten we het daarop houden.

De klus klaren in de tropenjaren En hoe belangrijk is slaap nou helemaal? Ja, stiekem wel belangrijk natuurlijk. Maar ach, even een paar jaartjes buffelen en dan ziet het er weer heel anders uit. En ik merk dat het me ondertussen redelijk afgaat, zo weinig slaap. De ergste periode is geweest. Er zit nog steeds weleens een dag tussen dat ik denk: Laat me verdomme slapen en de eerste maand niet meer wakker worden. Maar het gevoel van rijkdom en geluk overheerst. En wat ook scheelt, dingen doen waar je energie van krijgt! Waar de vermoeidheid grotendeels veroorzaakt wordt door het krijgen van een gezin, word ik er tegelijkertijd onbeschrijfelijk gelukkig van. En in mijn geval is naast het gezin schrijven mijn grootste passie. Dat levert dan ook bergen energie op. En niet te vergeten, ik weet dat niet iedereen het kan of doet, tijd spenderen met je partner. Wij gaan twee keer per jaar een lang weekend samen weg. Zonder enige moeite. De kinderen vermaken zich opperbest bij opa en oma en wij vermaken ons opperbest met zijn tweeën. En door het jaar heen verrassen we elkaar hier en daar met een etentje, film of kaartjes voor een voorstelling. Datenight = belangrijk! Zeker, of juist, in de tropenjaren.

En tropenjaren, dat zijn het. Maar ik zou niet anders willen. Eindeloos kan ik fantaseren over later: Hoe zouden de kids worden? Wat zouden ze gaan doen? Met wie zitten we straks allemaal aan de keukentafel? Vooral hoop ik dat we in goede gezondheid met z’n allen oud mogen worden. En ik ben dankbaar. Voor mijn man. Voor mijn meestal schatten van kinderen. En dankbaar voor anti-wallencrème, mascara en koffie. Veel koffie.

116 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Ode aan oma

SAMEN STERK

CARNAVAL!