Zoeken
  • eLBie

Ode aan oma

Bijgewerkt: 29 mrt 2020


Mijn lieve oma van 96 jaar oud. Mijn lieve oma die nog steeds liever niet met haar rollator loopt want ‘een rollator is iets voor oude mensen’. Mijn lieve oma die best wel slecht hoort. De ene keer hoort ze je beter dan de andere keer. Loop je weer eens als een gek door je telefoon te schreeuwen, hoort ze nog maar de helft (als je geluk hebt). Na een paar keer hetzelfde schreeuwen geef ik het maar op en begin ik te lachen. Dát hoort ze dan weer wel en dan begint ze net zo hard mee te lachen. Mijn lieve oma die niet kan en zal wennen in het verzorgingstehuis waar ze nu een jaar woont. Bij het woordje ‘bah’ denk ik aan mijn peuter als-ie koffie ziet (iets wat mama heeft verzonnen om even (heel even) RUSTIG koffie te kunnen drinken zonder dat het gezicht van een peuter er continu bovenhangt) én aan oma als ze weer eens ten volste beseft waar ze woont. Mijn lieve oma die wel geaccepteerd heeft dat ze er nu eenmaal woont en haar plezier haalt uit lezen, kaarten en vooral uit bezoekjes van haar familie. Mijn lieve oma die – als we samen naar het restaurant van het verzorgingstehuis lopen – aan me vraagt wat bepaalde mensen hier doen. Als ik dan zeg dat die mensen hier wonen zegt ze: ‘je zou hier maar wonen, bah!’ Maar oma, jij woont hier ook he. ‘Ja dat weet ik wel,’ zegt ze dan lachend. Echt grappig vindt ze het echter niet. Mijn lieve oma die alweer 34 jaar alleen is en opa nog iedere dag mist alsof het 34 jaar geleden is. Mijn lieve oma die - met een balkon dat uitzicht biedt op de parkeerplaats - altijd zegt als ik weer naar huis ga: ‘ik ga niet zwaaien hoor, echt niet. Ik word er alleen maar verdrietig van als ik je weer zie vertrekken dus ik ga niet zwaaien. Dan weet je dat hè, ik zwaai dus niet. We nemen gewoon hier afscheid en verder zwaai ik niet. Dat vind ik te moeilijk. Oke? Ik zwaai niet.’ En wie staat er altijd tóch te zwaaien als ik vanaf de parkeerplaats naar boven kijk? Mijn lieve oma die alles weet over vroeger - en daar ook graag en mooi over vertelt - maar 10 keer per dag kan vragen welke dag het is, hoe het weer is en hoe het met je gaat. En dat mag ook, als je 96 jaar bent. Mijn lieve oma die – toen ik haar hielp met haar pyjama aantrekken - twee dezelfde hempjes over elkaar bleek aan te hebben en toen schaterend zei: ‘daar zullen we het dan hebben. Dat zijn de eerste symptomen van… ehh van ehh… van.. ik ben vergeten wat ik wilde zeggen.’ Dikke tranen van het lachen had ik, toch zeker een kwartier. En zij ook. Mijn lieve oma die dus nogal vergeetachtig is. Haar uitleggen wat corona is en wat het inhoudt is op zich geen onmogelijke opgave, mits je het maar vaak blijft herhalen. Mijn lieve oma die in het begin even niets van alle maatregelen begreep, logisch ook. De eerste keer dat ik onder haar balkon stond te zwaaien – want dat kan dus gelukkig wel - begreep ze niet waarom ik niet gewoon binnenkwam. Ze dacht even dat het een nieuwe maatregel van het verzorgingstehuis zelf was en stond huilend op haar balkon. Op deze manier hoefde het voor haar niet meer. Mijn lieve oma die de tweede keer dat ik er stond nog steeds niet helemaal begreep waarom ik niet gewoon binnenkwam. ‘Is de deur op slot?’ ‘Kun je er niet in?’ ‘Waarom kom je niet naar me toe?’ Met als gevolg dat ik uiteindelijk weer een huilende oma achterliet. Ik vroeg me even af of het wel verstandig was er überhaupt nog heen te gaan als ik haar verdrietiger achterliet dan ze was voordat ik kwam zwaaien. ’s Avonds aan de telefoon gaf ze aan dat ze toch de voorkeur geeft aan wél even komen zwaaien. Mijn lieve oma die het gelukkig toch begrijpt nu, wat corona is en wat het inhoudt. Ongetwijfeld doordat ik, vele andere familieleden en de lieve mensen van de zorg haar dit (meerdere keren) hebben verteld. Mijn lieve oma die zei: ‘dan ben je 96 jaar en denk je alles wel meegemaakt te hebben: krijg je corona’ (gelukkig heeft ze het zelf niet). Mijn lieve oma die gelukkig een grote familie heeft en elke dag wel een kaartje, telefoontje en/of zwaaier krijgt. Mijn lieve oma die met haar 96 jaar onverwoestbaar lijkt. Daar zal uitgerekend corona toch geen verandering in brengen? Nee oma, in augustus word je 97 jaar en daar kom je niet onderuit!

376 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

SAMEN STERK

CARNAVAL!