1. Wonen in een sfeervol en knus ingericht huis met een schitterend groene tuin.

2. Getrouwd zijn met de liefde van mijn leven.

3. Schattige kindjes baren.

 

Een aantal dromen die ik had als meisje van amper 10 jaar oud.
Ruim 20 jaar later is hier weinig tot niets van terechtgekomen.

 

Alhoewel.....

Ik woon toch zeker in een sfeervol en knus ingericht huis met een schitterend groene tuin. Of ja, officieel noemt men het geloof ik een appartement. En heb enige twijfels of een kunstgrasmat op het balkon onder de noemer tuin valt. Maar schitterend is het zeker.

 

En wat de rest betreft….
De liefde van mijn leven heeft zich nog niet aangediend. Wat het trouwen enigszins bemoeilijkt. Maar zoals mijn vader dat zo mooi kan zeggen: 'één geluk heb je, geboren is ie al.' Leuk pap, heel bemoedigend. Dat kon de vader van Peter Jan Rens toch niet altijd zeggen bedenk ik me nu.

Ervaring met baren heb ik ook niet. Weliswaar vraagt mijn wekelijkse stoelgang om behoorlijk wat perskracht, schattige kindjes zijn er nog niet uitgekomen. Maar ach, daar heb ik nog zeker een aantal jaar de tijd voor.

 

Zo sprak ik laatst een vriendin die weer eens knettergek van haar vent werd. De knakker vergat regelmatig het vuilnis weg te brengen terwijl dat zijn enige taak was in het huishouden. Hij had continu commentaar op haar eten maar kwam niet op het idee een keer zelf te koken. Ook nam hij het niet altijd even nauw met de persoonlijke hygiëne. Toen de tweede onderbroek met remspoor haar op dezelfde dag passeerde barstte de bom. Voor eventjes. Ik weet in ieder geval dat de remsporen die ik tegenkom van mezelf zijn. Heerlijk leven heb ik toch.

Iets met een ex, tequila en aantrekkingskracht

Saai hoeft het in ieder geval niet te zijn. En saai was het ook niet, enkele weken geleden. Gezellig met 4(!) stelletjes een hapje eten en op stap. Wat doe je dan? Of beter gezegd, wat doe ík dan? Drinken. Veel drinken. Wat gebeurt er? Ik loop mijn ex tegen het dronken lijf. Wat doe je dan? Drinken. Nog meer drinken. Mijn ex, op wie ik stiekem nog een oogje had. Terwijl hij me de vier maanden dat we samen waren toch niet heel netjes heeft behandeld. Klein vreemdgaan dingetje. Wat is dat toch met vrouwen! Maar goed. Je hebt dus een ex, tequila en aantrekkingskracht. Spannende combinatie of pure ellende?

 

De volgende ochtend word ik wakker. In mijn eigen bed. Alleen. Terwijl ik naar de keuken loop, of beter gezegd, me met één oog dicht in een traag tempo voortstrompel om twee hoognodige paracetamols te bemachtigen, herinner ik me vaag dat ik vannacht eerst nog in een ander bed heb gelegen…

Zure geurtjes...

Zíjn bed! 'Ga maar vast op bed liggen, ik kom er zo aan,' gilt hij vanachter de badkamerdeur. 

Al voel en zie ik het een en ander draaien (kan zijn slaapkamer niet gewoon stil blijven staan) val ik zwoel op bed neer. Althans, dat was de bedoeling. In plaats daarvan blijft het niet bij draaien maar banen de vele drankjes zich met grof geweld een weg naar buiten. Oei. Een planning voor de nacht hadden we niet echt besproken maar ik ben er vrij zeker van dat dit er niet bij hoorde. Ik hoop nog even dat hij een fascinatie heeft ontwikkeld voor zure geurtjes en het geen probleem vindt een wasje te draaien terwijl ik probeer weer tot mezelf te komen. Deels krijg ik gelijk. Ik mag tot mezelf komen. In een taxi. Op weg naar huis.

 

'Ach, net goed! Precies wat die lul heeft verdiend!' Aldus de nuchtere reactie van een vriendin nadat ik haar het hele verhaal heb verteld. 'En ben maar blij dat er juist iets is uitgekomen in plaats van iets inge…' 'Jaaa boodschap duidelijk! Bel je wel weer als ik boven jan ben,' en ik verbreek snel de verbinding. Goed punt wel.

 

Terwijl ik me met enige moeite op de bank installeer in de wetenschap dat ik een aan mezelf te danken zware dag tegemoet ga, besluit ik het stapclubje per app te laten weten dat ik nog leef. En dat ik me de eerstvolgende stapavond maar waag aan een Netflix serie. Op de bank. Alleen. Met een grote pot thee.

 

Ja, als 10-jarige had ik het me ook anders voorgesteld.

toekomstdromen